Στο παρελθόν ήταν δύσκολη η αναγνώριση των ελληνικών χαρακτήρων από
τους υπολογιστές, γιατί δεν παρείχαν ανάλογη υποστήριξη όλα τα
υπολογιστικά συστήματα. (Ο υπολογιστής VICTOR 9000 υποστήριζε πολλά
σύνολα χαρακτήρων. Όταν, αργότερα, εμφανίστηκε στην αγορά ο IBM PC, δεν
υποστήριζε πολλές προϋπάρχουσες δυνατότητες, όμως επικράτησε). Επίσης
υπήρχε η απαίτηση, από κάποιες υπηρεσίες, ο οκταψήφιος κώδικας ASCII να μπορεί να "διπλώνει" έτσι, ώστε να μεταφέρεται το μήνυμα σε επταψήφια μηχανήματα (πχ. TELEX) και να διατηρείται σε κάποιο βαθμό η αναγνωσιμότητά του.
Σήμερα τα λειτουργικά συστήματα υποστηρίζουν πολύ περισσότερες
γλώσσες, μεταξύ των οποίων και τα ελληνικά, και είναι πιο εύκολο να
επικοινωνήσουν Έλληνες μεταξύ τους στη μητρική τους γλώσσα στο Διαδίκτυο.
Ωστόσο πολλοί χρησιμοποιούν ακόμα τα greeklish γιατί είναι
γρηγορότερα στην πληκτρολόγηση και δεν υπάρχει λόγος να έχουν σωστή
ορθογραφία. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα πολλές φορές να ξεσπά ένας άτυπος
πόλεμος για την χρήση τους, καθώς δεν είναι ευκολα αναγνώσιμα από
χρήστες που δεν είναι συνηθισμένοι σε αυτό τον τρόπο γραφής, για λόγους
ευκολότερης κατανόησης των κειμένων ή λόγω αδυναμίας αναζήτησης σε αυτά.
Κάποιοι αναφέρουν ότι η πρώτη σύγχρονη χρήση των greeklish έγινε από την Ε.Μ.Υ., την ελληνική Εθνική Μετεωρολογική Υπηρεσία, πολλές δεκαετίες πριν και πολύ πριν την ευρεία χρήση του διαδικτύου.
Ο όρος “Φραγκολεβαντίνικα” είναι ο Ελληνικός και Λεβαντίνικος όρος
για τη χρήση του Λατινικού αλφαβήτου για την γραφή Ελληνικών. (Φράγκος
είναι ο ελληνικός και λεβαντίνικος όρος για τους δυτικούς Ευρωπαίους,
και κατά επέκταση τους Ρωμαιοκαθολικούς).
Αυτή η χρήση ήταν τμήμα μιας ευρύτερης τάσης για χρήση του αλφαβήτου
σύμφωνα με το δόγμα, π.χ. ελληνικό αλφάβητο για τους Έλληνες ορθόδοξους
χριστιανούς της Καππαδοκίας (καραμανλήδικα)
που μιλούσαν και την τουρκική, και χρήση ελληνικού και αραβικού
αλφαβήτου στην Αλβανία. Συνηθιζόταν δε στο Ενετοκρατούμενο Αιγαίο στην
πρώιμη σύγχρονη εποχή. Πράγματι υπάρχουν αρκετά δείγματα από αυτόγραφα
χειρόγραφα της αναγέννησης, όπου ελληνικά κείμενα είναι γραμμένα με
αυτόν τον τρόπο, όπως π.χ. η κωμωδία "Fortounatos" από τον Μάρκο Αντώνιο Φώσκολο (1655). Υπάρχουν ακόμα δείγματα από βιβλία τυπωμένα με τέτοιο τρόπο, όπως το βιβλίο "I Mera tou Hristianou" που φυλάσσεται σήμερα στο Βενετικό Μουσείο της Νάξου.
Η χρήση αυτή ονομάζεται ακόμα "φραγκοχιώτικα", λόγω της πολύ σημαντικής παρουσίας καθολικών ιεραποστόλων στο νησί της Χίου.
Κατά αναλογία, ήταν κοινή η χρήση (αλλά εδώ υποτιμητική) του όρου
"Φραγκοβλάχικα", που αναφερόταν αρνητικά στην χρήση των Greeklish από
τους Βλάχους.
Τα φραγκολεβαντίνικα βρίσκονταν σε χρήση τον 20ο αιώνα από ό,τι φαίνεται σε επιστολές που στέλνονταν από το μέτωπο της Αλβανίας το 1940.
